το αχ και το αμάν...

ο ήχος ...σαν έκφραση στον υλικό κόσμο μιας εσωτερικής διεργασίας προσδιορισμού της ύπαρξης του όντος ενώ βάλλεται ...τοκετός μιας μεταφυσικής κυοφορίας προερχόμενης από τη γονιμότητα της ζωής στον απόλυτο βαθμό της συχνά βίαιο και τραυματικό...η φωνή σαν αρχέγονο μέσο διάχυσης της ενέργειας που περικλείει μέσα της μια ύπαρξη ..."Εν αρχή ήν ο λόγος"




η λέξη σαν μέσο συμβολισμού εμπεριέχοντας την δυναμική των συναισθημάτων και των βιωμάτων ...θρήνος και εις άδη καθοδος...δοκιμασία κρίσης της ψυχής και μεταμόρφωση σε δρώμενο όπου η φωνή είναι η θυσία και σαν διαδικασίακαι σαν προσφορά στον βωμό...θεία κοινωνία βιωμάτων ψυχής μυστικότερη και πιο βαριά από το αίμα...



μια τελετή που αντλεί την ρίζα της δύναμης της ψυχής μέσα από το χώμα που κι αν δίνει ζωή και δύναμη την παίρνει συνάμα...


για ναρθει να φανεί το μεγαλείο της Ανάστασης μέσα από τον πόνο και τη φθορά...και ΕΙΠΕΝ ο Θεός...







...."
-και τον Θεό σου πάνω στον χορό και την έκσταση πως τον φωνάζεις:
-AX!...AX...τον φωνάζω..."



(τα βίντεο είναι από την Εκπομπή "Ελλήνων Δρώμενα" της ΕΤ3. Αφιέρωμα στον αμανέ το Δεκέμβρη του 2008.Τραγουδά ο Σόλων Λέκκας)

ΥΓ.
Ευχαριστώ την Ίφιδα που το ξέθαψε χωρίς να ξέρει ότι έψαχνα αυτά τα βιντεάκια καιρό τώρα...νασαι καλά φιλενάδα!

Με τη γεύση του πράμνειου στα χείλια, το πέλαγο στ' αγνάντι και τη δοξαριά στ' αυτί...

Αν ο καριώτικος ήταν χρώμα ... θα πρεπε νατανε λευκός ,γιατί 'ναι όλα τα χρώματα μαζί ...
είναι καθάριο σα τις νότες του βιολιού που αντηχεί το μεράκι του οργανοπαίχτη, φωτεινό σα τον ήλιο που ζεσταίνει τη γη και βλασταίνει το πλατάνι που γύρω του θα στηθεί το πανηγύρι...εντυπωσιακό και γάργαρο σα τον αφρό του καριώτικου πελάγους, αγνό και σεβαστό σα λειτουργικό ράσο σε μυστική γιορτή που απαντιώνται η παρθένα Ταυροπόλος, ο γλεντοκόπος Βάκχος με το γιοματάρι του κι o Χριστός...όλοι τους να θεώσουν την ανθρώπινη μικρότητα, να υψώσουν το είναι σ' άλλες διαστάσεις.
Λευκό για ναναι καθαρή η καρδιά που οδηγάει τα βήματα και απλώνει χέρι να πιάσει τον διπλανό αντάμα να χορέψουν...
Έτσι το νομίζω δηλαδής...!
Μήνες τώρα προσπαθώ να αποδομήσω το συναίσθημα που νιώθω όταν αναπολώ τις στιγμές που έζησα στην Ικαριά, μα σα να μου χορεύει κοροιδευτικά το πεφταστέρι της ουσίας στο σκοτεινό ουρανό της πόλης.
Κρίνω πως είναι το αντάμωμα με κατι γνώριμο κι οικείο -σα μια φορά στο λεοφωρείο του ΚΤΕΛ χαράματα ανεβαίνωντας βόρεια π΄άκουγα Ικαριώτικο και μια ξενιτεμένη Ικαριώτισσα σηκώνεται με τα παιδιά τηε 2 καθίσματα πίσω να με σκουντάει με λαχτάρα ρωτώντας:

ακούς ικαριώτικα, μπορώ να ακούσω κι εγώ;

Είναι σα να βρίσκεις στο σκοπό, στο χορό, τους δικούς σου κι ας μη τους ξέρεις κι ας μη σε ξέρουνε!


Είναι σα μια βαθιά σιωπή
-στα μάτια μου ο ίσκιος του πελάγου-
Είναι σα μια βαθιά σιωπή
-νησιά περαστικά να αγναντεύουνε το βράδυ-
κι είναι γλυκό το αρμυρο τους χάδι,
ξορκι στα τέσσερα στοιχειά του κόσμου μου του μάγου!
κι είναι σα ρυθμικος χορός
το τρέμουλο αργό
στα πόδια, στο κορμι μου
που σπρώνει μένανε και το σκαρί στα κύμματα
-αργά- στην ηδονή μου!
Είναι σα μια βαθιά σιωπή
αργή σαν άφωνη κραυγή
στης γλύκας τη βιασύνη
το χάδι αρμυρό και φωτεινό κρυφά να γαργαρίζει
κι αερικά, του φεγγαριού το φως, να απονερίζει!
Είναι σα μια βαθιά σιωπή
ν΄αδημονάς να δεις αυγή
αλλού
μακριά από όσα πίσω του
αφρίζοντας το κύμα αφήνει

εν πλώ για Ικαρία στο F/B Mykonos 09/08/2008

Είναι μεγάλο το συμπαντικό μυστήριο που κρύβεται στη χάντρα...

Θέλοντας να ξεμπαφιάσω, έβαλα να παίζει επαναλαμβανόμενα το 'κέντημα' του Χιώτη (ένα μερακλίδικο 'κέντημα' που λέγεται:'Όταν είμαι στα κέφια' και πάντα μου μιλάει πατρικά μες τη ψυχή...)και άρχισα να περπατάω θολωμένος.


Σκόρπιες ανάκατες σκέψεις δίχως ρυθμό που να μπορώ να κατανοήσω χορεύουνε απάνω στην αξύριστη και σκεφτική μου φάτσα όπως αχόρταγα ρουφάω με τα μάτια το πλακόστρωτο της Διονυσίου Αεροπαγίτου και τα χρώματα που χύνονται από τα στενά της Πλάκας... Χέρια στις τσέπες, ώμοι σκυφτοί, και προβάλλω στις βιτρίνες τις δικές μου εικόνες-σύνεργα, καλέμια που μ υτά τη γκρίζα και μονότονη θωριά του κόσμου προσπαθώ να κάμω ομορφάδα. Κουτούκια, μάτια, λόγια, πρόσωπα...
Να τανε λέει τυχερό να μου φανερωθεί ένα κουτούκι με πενιές...σαν αερικό που ξεπηδά από παρατημένο μαστραπά στην ακριά του δρόμου...να αλαφρώσω το κεφάλι μου και να ευφράνω την ψυχή μου με ήχους που υποβόσκουνε απ' τον αχό της μέρας...
Πλάκα, Μητρόπολη, Ερμού, πολύβουα μελίσσια που απρόσιτος περνώ χαζεύοντας τα χρώματα που πεταχτά χοροπηδάν στο βάδισμα, στο τρέξιμο και στο χορό ποδιών που κουβαλάν μικρόκοσμους με όνειρα, με πάθη και μικρές αναριγήσεις.Τρέχουνε ολόγυρα με στήθη ορθωμένα και με λικνίσματα γλουτών -ετοιμοπόλεμες αμαζόνες- λες και χορεύουν στο ρυθμό μιας μουσικής κρυφής που δεν ακούνε -κι όμως ηχεί στα αυτιά μου καθαρά και γάργαρα το μυστικό χορό του Βάκχου και του Ηρακλή, πόλεμου και έρωτα- πρωτόγονο συναίσθημα βαθύ...
Το βήμα μου έχει πάρει το ρυθμό από το κέντημα του Χιώτη, πότε βαρύ αγέρωχο κι αργό, πότε γρήγορο σα σε χορό τρελό.. μα χάνω τον ρυθμό...χάνω την ισορροπία ...δε μου ταιριάζει έτσι ξερό.
Ψάχνω απεγνωσμένα γύρω με τα μάτια, στις τσέπες με τα δάχτυλα ...κενό! Το σύμπαν χαοτικό κι ο Χιώτης να προσπαθεί να μου πει κάτι που δε κατανοώ... Κατεβαίνω ως την Ομόνοια και η μουσική φωνάζει αυτό που στα τυφλά, με αγωνία και μ' απόγνωση τα δάχτυλά μου ψάχνουνε σκληρά σε τσέπες, τσάντα -όπου γωνιά κρυφή και φανερή κάτι δύναται μέσα της να φωλιάσει...Σκληρά τα δάχτυλα, στανικά σκαλίζουνε ποθώντας να λεφτερώσουνε το μυαλό και να ηρεμήσουν την ψυχή...παραπατάω και χάνωμαι!

Μυρίζω με ανακούφιση της μπροστινής μου το βαρύ και ξαναμμένο άρωμα.Με συνεφέρνει σα χαστούκι στις αισθήσεις και μαγεμένος ακολουθώ το μίτο που ξετυλίγει...και ανεβαίνω με τον κόσμο μαζί κι εγώ-μα και από όλους χώρια... στο πλέξιμο του μπουζουκιού το βλέπω κρεμασμένο...θαλασσινή ματόχαντρα να σκάσει η θολούρα .
Με περίμενε τ' άτιμο ....!!!!Μου το συχώρεσε που τ΄άφησα να φύγει από τα δάχτυλα μέσα στην παραζάλη, την αμυαλιά του πλανεμένου νου που άφησε να τον μαγέψουνε τα ευτελή και χθόνια, τα λαμπερά και ψεύτικα -σαν άβγαλτο και άγουρο παιδί μες τη ζωή...
Όλα αποκτούνε νόημα και ο κόσμος πια δομή...μια τάξη που η μουσική μιλά κι η χάντρα σιγοντάρει. Το μαγνητίζω να μιλά, να ανταπαντά στη μουσική, τις σκέψεις να χορεύει και να φαντάζουν πιο μικροί κι ανώδυνοι οι φόβοι. Κράτησε τούτο χρόνο πολύ τη συντροφιά στην πάντα άδεια τσέπη και σκοτισμένο μου μυαλό και διάλεξα να το αποχωριστώ όταν μια μέρα θέλησα να μοιραστώ κάτι βαθύ και μυστικό.
Χάρηκα για την τύχη του που ήτανε καλύτερη απ' όποια φανταζόμουν ...
Ίσως να είναι καλύτερα εκεί να ακροθωρεί τα όμορφα Τζουμέρκα...Ισως να ακούει ανθρώπινες ιστορίες ποτισμένες με τσίπουρο και μυρωδιά ξυλόσομπας στα ροζιασμένα χέρια κάποιου παππού...
Κάπου κει στους Ραφταναίους σε μια γλάστρα κάποιος έλαβε ένα πολύτιμο δώρο για τις αναπολήσεις της ζωής και τους μεγάλους στοχασμούς τις νύχτες του χειμώνα...κι είθε να λέει μιαν ευχή για όσους το εκράτησαν πρωτύτερα και σε χαρά και θλίψη...
Κισμέτ...

Χρόνια μετά με κομπολόγια από αχάτη, κόκκαλο,κεχριμπάρι πιότερες άσπρες τρίχες και βαρύτερες σκέψεις ακόμα ακούω τη χάντρα ψάχνοντας πιο μυστικούς ρυθμούς να μου μιλήσει μα γω κουφός δε καλοακούω !

τα λυκαυγή της πόλης

Είναι κάτι στιγμές που κοιλοπονάς τη νύχτα χωρίς να αντιλαμβάνεσαι εκείνη τη στιγμή το γιατί σου συμβαίνει αυτό.
Σα μια μικρή θύελα ραδιοσημάτων που 'ρχωνται μέσα από τα FM - ενώ ακούς την μικρή απλή καθημερινότητά σου να τελειώνει ''τόσο απλά τόσο ρηχά τόσο συνηθισμένα'' στα νέα που μπαγιατέψανε- και ο αχός τους υπόκωφος να σπάει την συνηθισμένη αλληλουχία κοσμικών γεγονότων.Κάτι σα να ακούς μια λύκαινα να τραγουδάει την περήφανη μοναξιά της στο φεγγάρι ενώ υψώνονται γύρω σου τα φώτα μικροαστικών πολυκατοικιών που κρύβουν επτασφράγιστα τους φόβους και τα πάθη αραχνιασμένων γενεών που εκκολάπτονται σε σώματα κουκούλια καθισμένα γύρω από το τραπέζι της κουζίνας ή πάνω στον καναπέ να δουν τον βραδινό αγώνα , τρώγοντας σε κάθε μια ευκαιρία τα ίδια τους τα σπλάχνα.Τόσο άξαφνο και συγκλονιστικά απρόσμενο είναι να ακούς αυτό που σου χαλάει την τάξη και σειρά ...Σαν το αλύχτισμα της να γίνεται ένα ''φου'' και η θράκα να φλογίζει , γυρεύοντας διέξοδο να βγει επάνω σε ανταπαντητικό αλύχτισμα ...
Είναι τ' αλύχτισμα αυτό που κοιλοπονά να βγει και πνίγει σα καπνός φλόγας που σβήνει μια κι όλα σε τούτο τον κόσμο πρέπει να γίνονται κρυφά και μετρημένα .
Κι όταν θα βγει αδειάζει...από την πίεση των πρέπει και των μη που πέφτουν άψυχα να κοίτωνται σε έρημο τοπίο...σαστίζουνε τα μάτια σε τούτα τα συντρίμια - σε κάνουν σκεφτικό σαν το φιλόσοφο του Ροντέν μα πιότερο σαστισμένο από το θέαμα της δύναμης του γυμνού σου εαυτού , αληθινού και σκοτεινού μα πάντα λαμπερό από την αλήθεια του πραγματικού σου είναι...
Τις στιγμές που αλλάζει η ροή του 24ώρου...αργά το μεσημέρι...αργά το βράδυ...σα ναναι μια διάσταση ουδέτερη θαρρώ.
Τα λόγια είναι μερικές φορές πολύ πιο σιωπηρά και η σιωπή γιομάτη ήχους, τα τόσα πολλά και συνταρακτικά καταντάν ασήμαντα και μήτε ξέρεις αν πρέπει να χαρείς μήτε αν πρέπει να μοιρολογήσεις, όντας ασήμαντος καταμεσίς στην απεραντοσύνη του χώρου π΄ απλώνεται σε μια στιγμή που μοιάζει με ώρες, πέρα και μέσα από σχήματα και ύλες! ...κει που η νύχτα με τη μέρα δίνουν απόκοσμες αποχρώσεις στον ορίζονται ...σα να χωρίζεται η ίδια ματιά, μισή σε μέρα μισή σε νύχτα στο ίδιο πάντα θέαμα.
είναι φορές που η ζωή στην πόλη σε πνίγει. Όλος αυτός ο αρνητισμός που ζέχνει ο καθένας μας, σα ζωντανοί νεκροί δεμένοι να περπατάμε σ΄ένα μονόδρομο μπρος πίσω- σα σε ξόρκι σκοτεινού και μαυροκάρδη μάγου-, δουλειά, φαϊ, γαμήσι, ψώνια...κι όλα τα τετριμένα σημαντικά της καθημερινότητάς μας που μας τυφλώνουν να δούμε πέρα από τους φόβους μας, έστω ένα αγνάντεμα ακαθόριστο...
Μια μάσκα τότε παίρνεις να κρυφτείς μέσα στο πλήθος, μάσκα στη μάσκα που φοράμε η απόριψη του προσωπείου της ρουτίνας, να μην εστιάσει ο μάγος ο σκληρός και δει το πρόσωπό-να μη βιώσουμε το μέγαλείο και το δέος της έλλειψης προσώπου...να μη ξέρει πούθε ακούγεται ο ψαλμός που δεν ελέγχει...
να δει η ψυχή πιο πάνω από τα κτίρια και τα τουνέλια που κρύβουν τη ζωή...
να νιώσει η μπόχα του συνωστσμού του κρύου αέρα τη γαλήνη σα σ' ένα βράχο ψηλά, και η ματιά στα σύννεφα που παίζουν ιστορίες στο πάλκο του ουρανού ...να ανοίξει σκέψεις στο μυαλό.


("Abu Zeluf" παραδοσιακό Λιβανέζικο τραγούδι από την φωνή της Dunya Yunis-The Music in the world of Islam series vol 1 the human voice)